Wachten

Zomerzondag

Wachten is een speciale bezigheid en is niet zomaar onder één  definitie te vangen.

Wachten

Als een vlinder op je schouder landt, even naar je kijkt en vraagt: ‘Wacht je op mij?’, besef je dat je eigenlijk heel je leven op dit moment gewacht hebt.
Een vlinder weet waarom, ik minder, maar verwonder mij niet en wacht niet meer. Want mijn vlinder is geland.

 

Mol, 17 september 2017

Afscheidswensen

‘Ik hou een deel van je hart hier en geef je een deel van mijn hart mee. Heb je een voorkeur? Een hart heeft blijkbaar vier kamers.’

‘Dat klopt.’ knikt ze.

‘Dat van mij ook!’

De schittering in hun pretogen verlicht het nakend afscheid, zoals humor alleen maar kan.

 

Zondag, 10 september 2017

Always the sun

En dan is het moment gekomen dat ik buiten mag. Na een ganse dag binnen hard werken eens op de ‘goei lucht’.

De fiets op en naar ‘mijn’ park!

Tja, de regen is blijkbaar ook de ganse dag binnen gebleven en excuseert zich overvloedig​ tegenover mij.
Maar het is duidelijk merkbaar dat hij met moeite zijn druppels kan ophouden. Op mijn brillenglazen verschijnen al kaleidoscopische schitteringen, die mijn zicht aangenaam vertroetelen.
Is de zomer nu gedaan, voor vandaag?
Of voor even?
Of voor…

But, there is always the sun, always

 

Het leven, een gemaskerd bal

Everywhere you look in the literary cosmos, the great ones are busy loving and hating. Have you given up this primary business as obsolete in your own writing? What fun your missing, then. The fun of anger and disillusion, the fun of loving and being loved, of moving and being moved by this masked ball which dances us from cradle to churchyard.

Uit ‘Zen in the Art of Writing’ van Ray Bradbury.

Schrijven over schrijven, een levenskunst voor het hart.
Welkom op het gemaskerd bal, genoemd leven.

Zen in the Art of Writing, Ray Bradbury, blz. 6 (1976)

In a fietsbar under the sea

Een fietsbar mijmert terwijl buiten de rook van fake sigaretten door de straat van het dorp dwarrelt.
Het is warm, de stad wacht op regen en een ventilator gaat jojo-gewijs een ongelijke strijd aan met moeder natuur.
Een langslaper komt te laat voor broodjes, vroeger opstaan heeft echt voordelen!
Op een vensterbank aan de overkant van de straat blaast een beeldschone vrouw rookbellen.
‘To inhale or not to inhale’, roept de snelheidsduivel voor de vrachtwagen hem verplettert.
Mijmeringen in een fietsbar.
Op de achtergrond denderen de Kings of Leon de ruimte in:
‘How did you find me?
What are you lookin’ for?’
Mijmeringen in een fietsbar.
Wat je hoofd vult, gaat niet verloren. ‘How did you find me? What are you lookin’ for?’
De smaak van de koffie verkeerd vermengt met de blikken van de voorbijgangers die ongeregeld voorbijslenteren, stilstaan en weer verder gaan.
Mijmeringen in een fietsbar.
Wie zit erop te wachten, behalve ikzelf?
Het blad vult zich langzaam, zoals de regen straks het land, gestaag. Er is geen weg terug voor deze woorden, eens het papier bereikt, beklijven.
Damn, wat heb ik hier lang op gewacht!
Flow, waar was je al die tijd?

 

 

Hasselt, 30 augustus 2017

Vraag-tekens

Als je,

Wind from the sea - Andrew Wyeth (1947)
Wind from the sea – Andrew Wyeth (1947)

als je het wil weten
Dan vertel ik het

Maar
de vraag is
wil je echt weten

Vraag waarop ik het antwoord
verwacht

Niet vandaag of morgen
maar gisteren

Wie ben jij
Wie ben ik

Hasselt, 24 augustus 2017

Als het enigszins zou kunnen

Pittige herinnering uit Malaga

Dan zit je bij een tas koffie, in een bar, niet aan de zee, in de stad. Tussen, correctie, op de achtergrond van gezellig drukke families met kinderen, bezwete fietsliefhebbers, niet op zondag te stoppen zakenmensen, oude bekenden (aha!), lezers, ….

Je plant wat te doen deze zomer, weegt af, laat vallen, houdt in beraad, verrast jezelf, beslist, droomt vooruit, geniet nu,  …

De weg naar, ja, mooier dan het doel.

Je schrijft dit neer, denkt ‘Absurd?’
Je beslist van niet, zal publiceren.

Zondagvoormiddag, als het enigszins zou kunnen.

De kracht van herinnering

Nostos

There was an apple tree in the yard —
this would have been
forty years ago — behind,
only meadows. Drifts
off crocus in the damp grass.
I stood at that window:
late April. Spring
flowers in the neighbor’s yard.
How many times, really, did the tree
flower on my birthday,
the exact day, not
before, not after? Substitution
of the immutable
for the shifting, the evolving.
Substitution of the image
for relentless earth. What
do I know of this place,
the role of the tree for decades
taken by a bonsai, voices
rising from tennis courts —
Fields. Smell of the tall grass, new cut.
As one expects of a lyric poet.
We look at the world once, in childhood.
The rest is memory.

Louise Glück, from Meadowlands (Harper Collins)

Bron

Glück seems to be saying that childhood is the only constant, immutable thing, while everything that comes after that—“the rest,” she says, our whole adult life—occurs in the shifty arena of memory. Our whole present tense takes place in the shadows of the original, pure impressions of childhood.

— Elizabeth Strout

Gecrasht op de crèche

‘Onze kleine is gecrasht op de crèche.’

Ik kijk mijn achterbuurman aan. We staan hier aan te schuiven in de supermarkt, de ideale plaats voor ontboezemingen aan wildvreemden. Een huisman, vermoed ik. Niet dat ik veel van vaderlijke gevoelens ken. Bij gebrek aan kind, begrijp je?

‘Gecrasht?’

‘Ja, de remmen van onze nieuwe buggy niet geblokkeerd. Even niet opgelet. Voor we het wisten, knal tegen de muur. Het rotding is total loss!’

‘En je kind?’

‘Je kan het moeilijk straffen, hé, zo’n klein kind. Zijn buil zal een wijze les zijn. Maar, mijnheer, dat brengt die buggy niet terug. We houden het maar in op zijn voorhuwelijkssparen. En geen tutter meer! Responsabiliseren!’

‘Hoe oud is hij dan?’

‘Zes maanden. Dat wordt later een echte brokkenpiloot.’

Brussel weer Centraal

Gistermorgen nog gepland om via Brussel-Centraal naar Rik Wouters te gaan.

Op de middag verplaatst naar een latere datum, te warm.

En toen, om 20.30, bleek er iemand te zijn die niet snel genoeg bij zijn maagden kon zijn.

Iemand had hem fout ingelicht, Brussel-Centraal heeft geen verbinding met de hemel, enkel het hart.

Overgrootmoederdag

Sinds gisteren ken ik mijn overgrootmoeder.
Te laat voor bloemen, maar nooit te laat voor dankjewel.
Hvala, prababica Josepha!
Dankjewel overgrootmoeder, voor mijn grootvader, mijn moeder en mezelf.

Zittend, Josepha, mijn overgrootmoeder, op haar schoot mijn grootoom, Max. Achter haar mijn grootvader, Franz. Naast haar, mijn groottante Elizabeth.

Wachten op

Daar zijn ze, plots,

Op een troon

Op wacht, allebei,

Turend naar een eerste teken

Van zon, zee, zand, zomer.

Denk net

Hoe koud was de winter

In minuscuul badpak

En blauwe badmuts.

Nu is het zover,

Le nouveau zon, zee, zomer, zand

Est arrivé.
Duinbergen, maart 2017

Wat ik nog wil delen: ‘Een heel leven’ van Robert Seethaler

Een heel leven
Robert Seethaler

Wat doe je als niets kan schrijven door een vol hoofd? Je kijkt en leest ontspannende crimi’s.

Soms lees je een dun boek, ‘Een heel leven’ in 157 pagina’s. Geen woord te weinig of teveel over het leven van Andreas Egger. Een kleinood. Wie geraakt is door ‘Stoner’ van John Williams, zal ook hier, anders, een schoonheid ervaren, die blijft hangen.

‘Gaan, ging, gegaan’, een boek over nu, voor nu

Gaan, ging, gegaan
Jenny Erpenbeck

‘Gaan, ging, gegaan’ van Jenny Erpenbeck heeft één ongelukkig element, de cover.

Voor de rest: een boek over de vluchtelingen die in Europa de oorlog in hun land proberen te ontvluchten, maar die met Kafka geconfronteerd worden.
Je mag, sinds ‘Dublin II’, alleen maar daar asiel vragen, waar je de eerste voet in Europa zet. Vliegen vanuit je oorlogsgebied is al jaren verboden, dus rest er alleen maar aanspoelen op de kusten van het vrije Europa.
De overlevenden mogen wel werken in het eerste land van aankomen, waar natuurlijk geen werk meer is, tenzij slavernij.
Vluchtelingen, die verder trekken naar het Europees ‘binnenland’, mogen daar niet werken, ondanks vrije plaatselijke werkplekken. Vicieuze cirkels voor mensen die op vlucht zijn voor oorlog en vernietiging.

Samen met Richard, gepensioneerde ex-Ossie, ontdek je een werkelijkheid met echte mensen, echte regelgevingen, echte pijn.

Ik ben nu halfweg, maar wil het alvast graag aanbevelen.